ผมชื่นชอบเพลงลูกทุ่งยุคเก่าๆ และฟังอยู่เป็นประจำนอกจากแนวอื่นๆ ทุกวันนี้ก็มีซีดีลูกทุ่งยุคเก่าๆติดอยู่ในรถตลอด ผมชอบการบันทึกเสียงดนตรีสดๆในแบบของลูกทุ่งสมัยเก่า และพอได้ความสำเร็จจากการทำอัลบั้ม ต้นฉบับเสียงหวาน - สวีทนุช ก็เป็นที่พิสูจน์ได้ว่าเพลงอารมณ์เก่าๆ ยังร่วมสมัยและยังมีคนชื่นชอบมากมายในปัจจุบัน จึงอยากจะทำเพลงลูกทุ่งที่มีสไตล์ดนตรีและการร้องใกล้เคียงในแบบสมัยก่อน และน้องๆที่ประกวดร้องเพลงจะได้มีผลงานเพลงอีกด้วย

 

          เป็นการเรียบเรียงสไตล์ดนตรีและใช้เครื่องดนตรีคล้ายๆกับลูกทุ่งในยุคเก่าสมัยครูสุรพล สมบัติเจริญ, คำรณ สัมปุณณานนท์, ชาญ เย็นแข หรือทูล ทองใจ ซึ่งดนตรีแบบนี้ไม่มีใครทำนานแล้วในวงการเพลงลูกทุ่ง ปัจจุบันบางคนที่เกิดไม่ทัน ถึงกับไม่คุ้นเคยกับดนตรีแบบนี้และกลับคิดไปว่ามันไม่เหมือนลูกทุ่ง เพราะเพลงลูกทุ่งสมัยนี้เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิมอีก ในส่วนของคำร้องผมเขียนขึ้นใหม่เป็นเรื่องราวและเหตุการณ์ของผู้คนในสถานการณ์ปัจจุบัน

 

          คำว่า “ลูกทุ่ง” ก็คือเป็นแนวลูกทุ่งจริงๆแต่เป็นแบบลูกทุ่งในยุคแรกๆ ส่วนคำว่า “ไฮไฟ” จะแทนความทันสมัยของระบบการฟังเพลงที่เสียงดีในอดีต อารมณ์ของการฟังเราให้ความสำคัญกับคุณภาพเสียงที่เป็นธรรมชาติสูงคล้ายๆกับลูกทุ่งในยุคก่อนๆ และความร่วมสมัยของเนื้อเพลง มีอะไรที่เป็นเรื่องของผู้คนในยุคสมัยนี้ เช่น กระแสคลั่งวัฒนธรรมเกาหลี (เสียงครวญของหนุ่มไทย), โทรเลขที่เลิกใช้และจดหมายที่ใช้กันน้อยลงทุกที (จดหมาย), หนุ่มร้องถึงแฟนที่เปลี่ยนไปเพราะหลงชายในไฮไฟว์ (ข้าเหนื่อย), การแบ่งพรรคแบ่งพวกและความไม่สามัคคีในสังคมไทย (พี่น้อง)

 

          จริงๆแล้วผมชื่นชอบเพลงลูกทุ่งเก่าๆอยู่มากมาย แต่ปัญหาใหญ่ของการนำเพลงเก่ากลับมาทำคือ ค่าลิขสิทธิ์ซึ่งเรียกเก็บในราคาที่แพงเกินกำลังสำหรับคนทำเพลงอิสระอย่างเราซึ่งต้องลงทุนเอง เพราะเราไม่ใช่ค่ายใหญ่ที่มีทุนและมีกำลังโปรโมทมาก อีกทั้งเรามียอดการผลิตน้อยและในปัจจุบันยอดการจำหน่ายก็ลดลงอย่างน่าใจหายด้วย จึงจำเป็นต้องแต่งเพลงขึ้นมาใหม่ ดีกว่าจะเอาเพลงเก่ามาร้องเพราะไม่สามารถจ่ายค่าลิขสิทธิ์เพลงเก่าในราคาที่สูงนั้นได้

 

          ถูกแล้วครับ ผมก็ไม่ได้ความว่าอัลบั้มนี้จะเป็น “เหมือน” ลูกทุ่งสมัยก่อนไปซะทั้งหมด ถึงผมตั้งใจให้เหมือนก็ไม่มีทางเหมือนหรอก และไม่รู้จะเหมือนไปทำไมด้วยซิ ในเมื่อเขามีแบบนั้นกันอยู่แล้ว เรื่องบทเพลงแต่ละยุคก็คงย่อมต้องแตกต่าง อยู่ที่ความชอบของแต่ละคน ไหนจะการบันทึกเสียง แล้วคนแต่งซึ่งเป็นผมก็ไม่ได้เกิดในยุคนั้น ไม่ได้เป็นครูเพลง ผมก็ใส่ความเป็นตัวเองลงไป น่าจะถือว่าเป็นศิลปะของอารมณ์เพลงอีกแบบหนึ่งมากกว่าที่จะคิดว่าฟังแล้วต้อง “เหมือน” ยุคนั้นจริงๆจังๆ ถ้าคุณชอบอย่างนั้นก็มีเพลงลูกทุ่งเก่าๆให้เลือกซื้อเลือกฟังอยู่มากมายอยู่แล้ว แต่ถ้าสมมุติว่าผมทำซะเหมือนเปี๊ยบ ก็คงมีคนบอกว่าไม่มีความคิดสร้างสรรค์อีกนั่นแหละ ผมว่าน่าจะเป็นเรื่องของคนที่ตีความเรื่องเพลงไม่ออกเสียมากกว่า

 

          เพลงลูกทุ่งที่มีอยู่ในปัจจุบัน มันก็มีมากมายและหลากหลายอยู่แล้ว และไหนยังต้องแข่งขันทางการตลาดสูง ที่สำคัญมันไม่ใช่แบบที่ชอบหรืออยากทำ ผมจึงทำเพลงลูกทุ่งในแบบที่ชอบให้เป็นทางเลือก สำหรับคนต้องการฟังเพลงลูกทุ่งในแบบนี้มีมากเหมือนกัน อย่างเช่นครั้งหนึ่งผมเคยซื้อซีดีของนักร้องชื่อดังคนหนึ่ง แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ต้นฉบับเดิมที่บันทึกเสียงในยุคเก่า ก็เลยยกให้แม่บ้านไป เธอได้ฟังแล้วกลับมาบอกว่า ทำไมมันไม่เพราะเหมือนเดิมที่เคยฟัง ผมก็สงสัยว่าเธอไม่มีความรู้เกี่ยวกับดนตรีและเพลงเลย และนักร้องก็เป็นตัวจริงคนเดิม แต่มีการทำดนตรีใหม่ ทำไมเธอถึงรู้สึกแยกแยะกับความแตกต่างได้ เลยมาคิดว่าน่าจะเป็นความละมุนละไมของดนตรีสดในสมัยนั้นมีผลสัมผัสต่อความรู้สึกของคนฟังที่คุ้นเคยในความไพเราะมากกว่า

 

ผมได้ฟังเยาวชนที่เข้าประกวดจากหลายเวทีแสดงความสามารถร้องเพลงลูกทุ่งแท้ๆได้เป็นอย่างดี และหลายๆรายการก็สร้างดาวดวงใหม่ขึ้นมามากมาย แต่หลังจากจบงานประกวดไป นักร้องเหล่านี้ก็เป็นแค่นักร้องประกวด ทุกๆปีก็จะมีมากขึ้น แต่โอกาสที่นักร้องเหล่านั้นจะได้บันทึกผลงานเพลงกลับมีน้อยลงแทบจะนับคนได้ แถมยังถูกคัดเลือกจากหน้าตารูปลักษณ์และความน่าสนใจอื่นๆมากกว่าเสียงร้องของนักร้องเอง ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายที่ระบบการตลาดของวงการเพลงในปัจจุบัน ทำให้นักร้องรุ่นใหม่ที่มีลีลาน้ำเสียงดีอีกมากมายไม่อาจฟันฝ่าเข้าไปสู่ระบบของธุรกิจเพลงได้ ด้วยเหตุนี้ผมจึงคิดว่าเราน่าจะให้โอกาสนักร้องเยาวชนรุ่นใหม่ได้มีความภาคภูมิใจในการมีผลงานเพลงโดยไม่ต้องพึ่งองค์กรใหญ่ๆ

 

          เริ่มจากที่ผมได้เป็นส่วนหนึ่งของกรรมการในการตัดสินประกวดร้องเพลงและวงดนตรีของงาน Bangkok music awardถึง 3 ครั้ง ได้ฟังและถูกใจนักร้องที่ประกวดเพลงลูกทุ่งหลายคน และได้ขอเบอร์ติดต่อไว้โดยคิดว่าสักวันคงได้ทำอัลบั้มลูกทุ่งให้น้องๆเหล่านี้มาร้อง ก็มี กุ๊ก (อรสุรางค์ อุดจัง) และ ตาล (รจนา แสงทอง) ซึ่งเป็นนักร้องที่ได้มาจากเวทีนี้, เบิร์ด (ธรรมรัตน์ แก้วมั่น) กับ หนุ่ม (พงศธร ซ้ายศรี) ได้มาจาก รายการ ชุมทางเสียงทอง ส่วน หนึ่ง (หนึ่งฤทัย ไทยปรีชา) เป็นนักร้องอาชีพร้องประจำอยู่แล้ว ได้มาจากการแนะนำของเพื่อน สำหรับ สุเมธ องอาจ นั้น เขาร้องให้ผมฟังเมื่อตอนที่เราเจอและพูดคุยกันในคอนเสริท์จุดประกาย ผมก็เลยหมายหัวเขาไว้ว่าต้องมีเขาสักเพลงนึง

 

 

          เป็นเหตุการณ์ที่เห็นกันอยู่ในสังคมปัจจุบันในความคลั่งไคล์ศิลปินและวัฒนธรรมเกาหลีอย่างแรง เนื้อเพลงนี้เป็นการยกตัวอย่างเรื่องของผู้ชายลูกทุ่งเชยๆคนหนึ่งได้ตัดพ้อแฟนสาวของเขาที่ไปหลงนักร้องเกาหลีแล้วไม่ค่อยสนใจเขาเลย เป็นอารมณ์น้อยใจในแบบหยิกแกมหยอก ตอนแต่งเพลงรู้สึกขำๆว่าออกมาแบบนี้ได้ แต่ตอนมิกซ์เสียงซึ่งต้องฟังเกือบร้อยเที่ยว มันกลับกลายเป็นว่ารู้สึกน้ำตาซึมกับเนื้อที่ว่ามันคล้ายกับไทยต้องเสียดินแดน...

 

          วงการดนตรีพัฒนาไปมากกว่าก่อน แต่บางครั้งคุณภาพและศิลปะในบทเพลงก็ลดน้อยลงเพราะมีเรื่องของธุรกิจมาเป็นตัวตั้ง เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป วงการเพลงลูกทุ่งและแนวอื่นๆก็ต้องปรับตัว มีการผสมผสานแนวดนตรีต่างๆเข้ามาในเพลงลูกทุ่งจนแตกต่างไปอย่างที่เคยเป็นในอดีต และออกมาคล้ายๆกันไปหมด แต่ผมยังอยากให้มีคนหันมาทำเพลงลูกทุ่งคล้ายๆเพลงยุคเก่าที่บันทึกเสียงดนตรีสดๆกันอีกมากๆ โดยเฉพาะถ้าคนทำเป็นคนในแวดวงลูกทุ่งจริงๆก็คงจะดีไม่น้อยทีเดียว